En Turquie les rites et célébrations de la République résistent aux assaults du « conservatisme musulman »

Le 29 octobre 1923  était déclarée la République de Turquie. Depuis la journée du 29 octobre est consacrée à célébrer cet événement inaugural qui clôturait définitivement la guerre d’indépendance des turcs et achevait de mettre  un terme à l’Empire ottoman. Le gouvernement de M.Tayyip Erdogan développe une autre cosmogonie. Il se situe symboliquement dans la continuité de l’Empire et minimise la rupture républicaine.  A Ankara,  ceux qui n’acceptent pas la disparition de la célébration de la Fête de la République ont manifesté et se sont heurtés aux forces de la police qui est intervenu avec des gaz lacrymogènes.

Ankara’da Binlerce Kişi Cumhuriyet Yürüyüşü İçin Toplandı. Polis Vatandaşlara Biber Gazı ve Tazyikli Su Sıktı

Valilik kararıyla yasaklanmak istenen, İçişleri Bakanlığı genelgesiyle kutlamaya katılmak isteyenlerin yollarının kesildiği, çelenk koyma törenlerine polisin müdahale ettiği 29 Ekim kutlaması başladı. Tüm yasak ve engellemelere rağmen, İlk Meclis önünde binler buluştu. Sloganlarla bekleyen kitleye birinci Meclis önünde ve Ulus meydanında biber gazı sıkıldı.

POLİSTEN BİBER GAZI
Polis Ulus Meydanı’nda toplanan ve barikatı geçerek yürümek isteyen vatandaşlara biber gazıyla müdahale etti. Biber gazından basın mensupları da etkilendi. Baruthane Kavşağı’ndan Birinci Meclis’e yürümek isteyen gruba da polis biber gazı sıktı ve tazyikli suyla müdahale etti. Kızılay yönünde kurduğu barikatları kaldırdı. Gençlik Parkı önündeki kalabalık Kızılay Meydanı’na doğru yürüyüşe geçti.

Ankara Valiliği’nin yasaklama kararı aldığı, ancak katılımcıların geri adım atmayacaklarını açıkladıkları “29 Ekim Seferberlik Yürüyüşü” için bugün saat 11.00’da Ankara’da Ulus’taki ilk Meclis’in önünde toplanılıyor. Sabah saatlerinden itibaren ADD üyeleri e Cumhuriyet Bayramı’nın kutlamak isteyenler Ulus Meydanı’na gitti.  »Mustafa Kemal’in askerleriyiz »,  »Tam bağımsız Türkiye » sloganları atan, ellerinde Türk bayrakları ve Atatürk posterleri taşıyan grubun Atatürk heykeli önünde Atatürk bulvarına inmesiyle yol tamamen trafiğe kapandı. Atatürk Bulvarı’nı trafiğe kapatan grup ile emniyet güçleri arasında kısa süreli tartışma yaşandı.

DERVICHES TOURNEURS AU FEMININ? A Bursa des femmes derviches proposent une cérémonie Mevlevî

Au centre culturel Karabaş-i Veli de Bursa, ville de la région de la mer de Marmara, des femmes derviches officient pour le  sema, la cérémonie mevlevî, dénommée les « derviches tourneurs » dans la nomenclature touristique. A Istanbul plusieurs lieux proposent aux spectateurs des séances de sema et on peut s’interroger sur le contenu spirituel de ces séquences conçues pour le spectacle alors que le soufisme, le tasavvuf constituaient  justement le volet spirituel qui aurait manqué à l’Islam ottoman occupé à l’administration quotidienne de  la cité. Il n’y a pas forcément de raison pour que ces sema au féminin  échappent  à cette mise en spectacle… sans doute faut-il aller y voir de plus près

Écrit par Gaelle Loisel
Un lieu d’exception à découvrir: le centre culturel Karabaş-i Veli de Bursa, où des femmes derviches proposent une fois pamois une cérémonie Mevlevi. Un festival de couleurs, une atmosphère intimiste et un total émerveillement vous attendent, sans oublier le jardin, où elles vous accueilleront dans une ambiance sereine tout en vous offrant thé et délicieux lokmas… Nous avons rencontré l’une d’elles, Gülşah Köprü Halis

Lepetitjournal.com d’Istanbul : Quand et comment avez-vous commencé à participer à des cérémonies Mevlevi (sema)?
Gülşah Köprü Halis
: Depuis six ans, j’essaie de participer aux conversations “tasavvuf” (soufisme). Je participe à des sema depuis quatre ans. La première fois que je suis venue au centre culturel Karabaş-i Veli, il y avait des derviches tourneurs. En les regardant danser, je me suis dit que je voulais faire cela.C’était le début des sema pour les femmes au centre.

Le sema des femmes derviches (photo GL)

.

Le pianiste turc Fazil Say est jugé en Turquie pour blasphème


Le virtuose turc du piano Fazil Say jugé pour blasphème rejette les accusations

Le pianiste turc mondialement connu et bête noire des islamistes, Fazil Say, a comparu jeudi devant un tribunal d'Istanbul où il a rejeté les accusations d'atteintes aux valeurs religieuses des musulmans, a constaté l'AFP.
(c) Afp

Le pianiste turc mondialement connu et bête noire des islamistes, Fazil Say, a comparu jeudi devant un tribunal d’Istanbul où il a rejeté les accusations d’atteintes aux valeurs religieuses des musulmans, a constaté l’AFP. (c) Afp

ISTANBUL (AFP) – Le pianiste turc mondialement connu et bête noire des islamistes, Fazil Say, a comparu jeudi devant un tribunal d’Istanbul où il a rejeté les accusations d’atteintes aux valeurs religieuses des musulmans, a constaté l’AFP.

La justice turque l’a inculpé au début de l’été pour « insulte aux valeurs religieuses d’une partie de la population » après qu’il a publié sur son compte Twitter quelques tirades provocatrices sur l’islam, religion très majoritaire en Turquie, et les musulmans.

« Je rejette toutes les accusations », a dit le compositeur habillé tout en noir et visiblement énervé lors d’une brève intervention devant la cour, avant de remettre au juge sa défense écrite.

Ses avocats ont réclamé l’acquittement immédiat de leur client, ce qui a été refusé par le tribunal d’instance qui a fixé la prochaine audience au 18 février.

Le virtuose, âgé de 42 ans, encourt une peine d’un an et demi de prison.

 

Obstacle levé pour la réalisation d’un des « projets fous » d’urbanisme à Istanbul.

Malgré l’avis négatif émis par le Comité de Préservation le Ministère turc de l’environnement et de l’urbanisme a donné son feu vert pour la réalisation du projet de Yenikapi, du nom d’un des anciens ports d’Istanbul sur la péninsule historique. Le projet consiste à remblayer une zone de 600.000 m2 prise sur la mer Marmara pour en faire un espace de manifestation pouvant contenir 1.250.000 personnes.. Les organisations professionnelles d’architectes et d’urbanisme intenteront des procès.Voir  aussi sur ce blog

Le correspondant du New York Times à Istanbul, Andrew Finkel s’était fendu d’un article le 20 juillet 2012 au sujet de la destruction d’Istanbul qui ne manquerait pas de suivre la réalisation des projets de l’actuel Premier Ministre, ex maire d’Istanbul et qu’anime un appétit  tenace sur cette ville et à plus d’un titre.

 

Yenikapı sahilini doldurarak dev bir miting alanı yaratacak proje Koruma Kurulu’nun itirazlarına rağmen Çevre ve Şehircilik Bakanlığı’ndan geçti. Dolgu alanı denize yapılacağı için Tarihi Yarımada’dan sorumlu kurul ‘yetkisiz’ kaldı. Odalar dava açacak.
Yenikapı'yı doldurmak için yol bulundu </p><br /><br /><br /><br /><br />
<p>

İSTANBUL – Yenikapı’da deniz doldurularak inşa edilecek 1 milyon 250 bin kişilik dev meydan için son hamle Çevre ve Şehircilik Bakanlığı’ndan geldi. Geçtiğimiz hafta meydanın imar planlarını 3621 sayılı Kıyı Kanunu’nu gerekçe göstererek onaylayan ve askıya çıkartan bakanlık, Koruma Kurulu’nun ‘silüet ve topoğrafyayı bozar, uluslararası sözleşmelere aykırı’ itirazını dikkate almadı. Tarihi Yarımada’da verilecek kararlardan sorumlu 1 Numaralı Yenileme Alanları Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu ise alınan kararla “yetkisiz” bırakıldı. Yetkisiz bırakılma gerekçesi ise dolgunun ‘SİT alanına değil denize’ yapılması olarak tanımlandı.

Meydan için Yenikapı İDO İskelesi’nden Samatya Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nin önüne kadar yaklaşık 578 bin metrekarelik alanda denizin doldurulması planlanıyor. Projenin ilk aşamasında denizin içine 2 kilometrelik yol yapılacak. Ardından da 1 milyon 250 bin kişilik miting alanı ve açık otopark inşa edilecek. Kurulun olumsuz görüşüne rağmen projenin ilk etap ihalesi geçen yılın aralık ayında yapılmış, ihaleyi Nas-Nuh-Uğraş İnşaat konsorsiyumu 31 milyon lira bedelle kazanmıştı.
UNESCO LİSTESİNDE
Kazılarda tarihinin 8 bin 500 yıl öncesine uzandığı ortaya çıkan, UNESCO’nun dünya mirası listesinde yer alan, kentsel ve arkeolojik SİT alanı olan yarımadaya yapılan proje, Mimarlar ve Şehir Plancıları Odası’ndan büyük tepki gördü. Odalar dava açma hazırlığında.

Şehir Plancıları Odası İstanbul Şube Başkanı Tayfun Kahraman, “Burası 1. derece tarihi SİT alanı, yapılacak her proje öncesinde Koruma Kurulu onayı gerekir. Fakat dolgu alanı denize yapılacağı için ‘Burası SİT değildir, kurul görüşüne gerek yoktur’ deniyor. SİT alanı önüne yapılan dolgu da SİT haline gelir. Hukuka aykırı bir işlem, dava konusu olacak” dedi.

Mimarlar Odası Sözcüsü Mücella Yapıcı ise “Burası çok önemli bir arkeolojik alan, böyle bir müdahale asla yapılamaz. Kurulun kıyameti koparması lazım ama artık yetkiler tamamen Çeve ve Şehircilik Bakanlığı’nda toplandı. Kurul burada ya görevini yapmıyor ya da yaptırılmıyor” diye konuştu.

 


Le Sud-Est de la Turquie entre dans le ballet international des événements culturels: La seconde édition de la biennale de Mardin se tient du 21 septembre au 21 octobre 2012

 

Associé dans l’imagerie populaire aux confrontations violentes et à la question kurde,  le Sud-Est de la Turquie entre  dans le ballet international des événements culturels: La seconde édition de la biennale de Mardin se tient, à Mardin,  du 21 septembre au 21 octobre 2012. Il est vrai que cette ville ancienne recèle un patrimoine architectural et culturel exceptionnel qui gagne ainsi en visibilité.

DOUBLE TAKEThe Mardin Biennial is a unique opportunity to work with people from diverse cultures and backgrounds in the heart of a historically rich region. Deriving from the richness of the city in terms of its architectural, historical, and cultural layering, the Mardin Biennial creates a new path by interweaving art and urban texture, and by presenting uncommon dialogues and coincidences. The show explores the familiar and the unfamiliar with the aim of inspiring a double take in the viewer: a recurring afterthought as to what is art and what is an everyday object, and how a thin line divides or connects them. Confronting the past, present, and future, and blending today’s visual culture into the texture of this multicultural city in Turkey, the aim is to graft contemporary art into the narratives and spirit of this region.The Biennial also explores the weight of personal histories within a wider, layered, and traditional context. Our goal is to enter into the life of Mardin in an unobtrusive way, not to disturb its pace nor its space–to integrate the artists’ works into the fabric of the town in an organic way, as if the artists’ output had always been a part of it.

The Biennial will consist of diverse venues revolving around the daily lives of Mardin citizens, ranging from historical mansions to barber shops, from kıraathanes (coffee houses) to open air cinemas. Each venue represents different physical, psychological, historical, and cultural realms as well as realities. Within a short walking distance from each other the venues will house 29 artists. Some artists will introduce site-specific work that organically relates to the setting, others will present work incorporating and employing space in a contemporary manner.

The main venue of the Biennial is Tokmakçılar Konağı, the largest mansion in Mardin, a complex whose foundations date to the 16th century. The layers and the intricacies of this mansion mirror those of Mardin with its colorful complexities. The walls of the Konak will function as a shell that houses art; left untouched, they will establish the historical and cultural context for the presentation of the works. The majority of artifacts will be displayed in free-standing vitrines, the purpose of which is to build an extensive, house-wide horizontal plane of viewing. These self-contained spaces, at the same time archives and exhibition devices, will require the viewer’s focused attention, and hopefully encourage a one-to-one reading of the artwork. The presentation is inspired by the desire to tip toe into Mardin, and to shun bold, declarative statements. Ranging from video to site-specific installations, the works presented in the Konak will explore different notions of personal histories and narratives as in Anri Sala’s Byrek, in which the artist’s grandmother engages in the seemingly timeless ritual of making puff-pastry. Per­so­nal me­mo­ries of his fa­mi­ly’s his­to­ry are su­per­im­po­sed he­re wi­th the ge­ne­ral dif­fi­cul­ty in­vol­ved in pre­ser­ving and han­ding down the tra­di­ti­ons of one’s own orig­ins over geo­gra­phi­cal and chro­no­lo­gi­cal dis­tan­ces. As the preparation of food represents a symbol of the past as well as a fantasy of belonging, Byrek commences as a personal work yet speaks to all of us.

DOUBLE TAKE

The Mardin Biennial is a unique opportunity to work with people from diverse cultures and backgrounds in the heart of a historically rich region. Deriving from the richness of the city in terms of its architectural, historical, and cultural layering, the Mardin Biennial creates a new path by interweaving art and urban texture, and by presenting uncommon dialogues and coincidences. The show explores the familiar and the unfamiliar with the aim of inspiring a double take in the viewer: a recurring afterthought as to what is art and what is an everyday object, and how a thin line divides or connects them. Confronting the past, present, and future, and blending today’s visual culture into the texture of this multicultural city in Turkey, the aim is to graft contemporary art into the narratives and spirit of this region.

The Biennial also explores the weight of personal histories within a wider, layered, and traditional context. Our goal is to enter into the life of Mardin in an unobtrusive way, not to disturb its pace nor its space–to integrate the artists’ works into the fabric of the town in an organic way, as if the artists’ output had always been a part of it.

The Biennial will consist of diverse venues revolving around the daily lives of Mardin citizens, ranging from historical mansions to barber shops, from kıraathanes (coffee houses) to open air cinemas. Each venue represents different physical, psychological, historical, and cultural realms as well as realities. Within a short walking distance from each other the venues will house 29 artists. Some artists will introduce site-specific work that organically relates to the setting, others will present work incorporating and employing space in a contemporary manner.

The main venue of the Biennial is Tokmakçılar Konağı, the largest mansion in Mardin, a complex whose foundations date to the 16th century. The layers and the intricacies of this mansion mirror those of Mardin with its colorful complexities. The walls of the Konak will function as a shell that houses art; left untouched, they will establish the historical and cultural context for the presentation of the works. The majority of artifacts will be displayed in free-standing vitrines, the purpose of which is to build an extensive, house-wide horizontal plane of viewing. These self-contained spaces, at the same time archives and exhibition devices, will require the viewer’s focused attention, and hopefully encourage a one-to-one reading of the artwork. The presentation is inspired by the desire to tip toe into Mardin, and to shun bold, declarative statements. Ranging from video to site-specific installations, the works presented in the Konak will explore different notions of personal histories and narratives as in Anri Sala’s Byrek, in which the artist’s grandmother engages in the seemingly timeless ritual of making puff-pastry. Per­so­nal me­mo­ries of his fa­mi­ly’s his­to­ry are su­per­im­po­sed he­re wi­th the ge­ne­ral dif­fi­cul­ty in­vol­ved in pre­ser­ving and han­ding down the tra­di­ti­ons of one’s own orig­ins over geo­gra­phi­cal and chro­no­lo­gi­cal dis­tan­ces. As the preparation of food represents a symbol of the past as well as a fantasy of belonging, Byrek commences as a personal work yet speaks to all of us.

In Memories beneath the dining room, food is the main character as Seyit Battal Kurt provides an insight into South Korean ladies preparing sea food dishes for restaurant customers. The video’s display within the Konak’s kitchen conjures a concrete link between the creation of food with all that is entailed, and the work’s presentation. In the video Pony, also by Kurt, we see the friendly animal trying to invite us into his surroundings, that of a dilapidated house (reminding one of the biennial venue).

Exploring the idea of home and the issue of displacement, the carpet of Mona Hatoum Shift presents the world map as both a potentially dangerous, seismic place as well as a target. With his attention to detail and physical nature of his sculptural practice Mike Nelson will create a site-specific installation in the basement of the Konak as Hrair Sarkissian presents images of different structures made of Kapla, the wooden block construction toy consisting of identically sized and shaped pieces of pine. He constructs from his imagination the houses from his grandfather’s village. Home becomes more than a concrete building but an embodiment of life or the absence of it. In this Konak where throughout centuries, thousands of individuals have lived, Latifa Echakhch presents a dress on a music stand, a phantom of the presence of a woman in the house. Rosemarie Trockel will show two early videos, Interview and Mr.Sun that refer specifically to the domestic context. Hiraki Sawa’s video Dwelling dreams of fantastic domestic situations, produced in his charming London apartment and resemble lucid dreams narrated in a codified language, based in a pictorial alphabet often repeated in his works. Manfredi Beninati will create a ‘memory room’, an enclosed space that is the depository of the simulacra of an imaginary household. Edy Ferguson will occupy a room with vitrines doubling as archives for her art practice, with notebooks, works on paper, projects for installations and a sound piece. Murat Şahinler and Sami Baydar will occupy a small room in the Konak, with a presentation of sketchbooks by Şahinler and a wall of drawings by Baydar. The film La Ricotta by Pier Paolo Pasolini is a short narrative of dejection and salvation. It is a parable of innocence and social marginalization set during the shooting of a film in the time of Italy’s uncontrolled economic boom. Francesca Gabbiani will show her trademark cut-outs and layered collages along with the instruments she employs to make her art in two vitrines; hers is a meticulous and humble trade that has its distant roots in early 19th century paper silhouette making and in folk art. Nasra Şimmes is also the practitioner of a traditional form: paint on fabric along with wood-block printing. She uses blocks carved by her father and her iconography is mostly Christian; over the years, she has painted a number of curtains for the churches in the region of Mardin. Her work stands out for its perfect composition and unwavering energy. Within the Christian parameters of representation, she stands out for her fresh and innovative palette, and for her bold imagistic narrative, by all means, a contemporary artist within the framework of an ancient art form.

Yeni Otel will continue “business as usual,” with its rental of rooms, and sale of eggs, while serving as a venue for the Biennial, it will also remain as a hotel. Viewers will be able to experience art in Mardin’s everyday context as they sit and converse in a room partially decorated by Pae White, one of the most challenging public space artists. Dominique Gonzales-Foerster in De Novo voices how as an artist she experiences the art world, and more specifically the pains and stakes present in the creative process, in this case, those of participating in the Venice Biennale. Eli Cortiñas will show her video Confessions with an Open Curtain in one a room of the Yeni Otel, suggesting the vagaries of love through a collage of scenes from Hollywood films, and the emotional life of an imaginary transient population at the hotel. Sebastian Moldovan’s Doors is a video that documents the spaces where the artist has lived and worked in the last years. Despite the fact that the artist calmly invites the viewer in the intimacy of his surroundings, the work constructs with care each part of his environment and captures the memory of the space and prolongs his own memories into space. Hakan Irmak and Nurullah Görhan reflect on the nature of chance and coincidence in their video work.

Sometimes the works of art will not be easily detectable, as they will be embedded in the town’s life. One paradigmatic example is the Los Angeles based artist Pae White who has designed seven different fabrics, one of which will cover the sofas at the entrance of the Yeni Otel, and the others will be sold by fabric stores at the market. The traditional art viewer might have to search them out in stores, whereas the regular local shopper might acquire yardage to make clothes or cover furniture, strictly for the pleasure the fabric gives and unbeknownst of its artistic value.

The Biennial will flow into the streets of Mardin as well, through different shops which will constitute venues. Likewise, Anne Sauser-Hall will present a specially sewn jacket in a clothes store with references to the Zeybek dance. This is the type of fruition that we strive for. We feel this is the purest form of aesthetic appreciation: instinctive, skin-deep, based on “liking” without any monetary, artistic, or historical consideration for an eventual plus-value of the acquired object. The Museum of Everything makes a “guest appearance” at the Mardin Biennial in one of the stores of Mardin, presenting the Syrian self-taught artist Adib Fattal. Fikret Atay, in his simple, unaffected style lends an apparently straightforward authenticity to the images in his new work Duel where we witness a confrontation, however, the winner is still yet to be determined. Rä di Martino shows a different type of phantom, those of the movie sets, and what happens when the Star Wars set in Morocco is no longer active. Martino shows us what is left behind. This subject indeed has a connection to Mardin, as the city has been and is still used as a location for numerous TV and movie productions.

A number of videos will be shown in barber shops and kıraathanes, where normally regular TV programs such as soccer games or news are broadcast. In their work Marisa Maza, and Wood and Harrison, explore the human body in space and a desire to examine and understand performance, art, architecture, and sports using a visual language adapted from encyclopaedias, physics books, and sports channels. These videos have no words and mostly little sound: easily understandable by all, and by all ages, they will offer an artistic and aesthetic experience, quietly introduced in traditional spaces of socializing and leisure, and mostly dominated by men. Or at times will make the viewer wonder whether they are looking into the daily routine of the residents or if there is something beyond the visible.

The living metaphor for the Biennial is the Mardin pigeon, a recognized and prized local breed. With its unique characteristic of doing a backflip in flight, the Mardin güvercin is able to do a “double take” in direction and scope. This leap mirrors the manner of the artist, as Viktor Shklovsky, the Russian literary theorist and formalist writer, so well described in his seminal 1923 text The Knight’s Move. Astutely aware of the developing endgame atmosphere in Germany, Shklovsky sequenced his tangents and incursions into what amounts to an epigrammatic handbook of resistance conveyed with wit and formal ingenuity. Just like in a chess game, the artist’s move is a tactical one, relying upon stealth, surprise, and sidelong views. Shklovsky ends the book with the following:

This is the end of the knight’s move.

The knight turns its head and laughs.

 

Istanbul inaugure sa première biennale du design (13 octobre-12 décembre 2012)

October 11, 2012

Istanbul Design Biennial Begins


The Istanbul Design Biennial, covering fields of urban design, architecture, industrial design, graphic design, fashion design and new media design as well as relevant creative products and projects, hosts over 100 projects by nearly 300 designers and architects from 46 countries in two different exhibition venues where curators Emre Arolat and Joseph Grima interpreted the theme “Imperfection” from their own perspectives. The Istanbul Design Biennial will transform Istanbul into a city of design during two months by presenting academy programme, workshop exhibitions, seminar programme, film screenings, parallel participant programme, and design walks as well as both main exhibitions.

Création d’une plate-forme pour prévenir le mariage des petites filles

A l’occasion de la première journée mondiale de la protection des petites fille le 11 octobre 2012, la Fondation Sabanci et l’association le Balai Volant annoncent la création d’une plateforme vouée à la lutte contre les mariages des petites filles, coutume archaïque encore en vigueur en Turquie

 

 

“Çocuk Gelinlere Hayır” Ulusal Platformu Kuruldu!

Uçan Süpürge, bu yıl ilk defa kutlanacak olan 11 Ekim Dünya Kız Çocuklar Günü’nde, Türkiye’den dünyaya çocuk evliliklerinin son bulması için çağrıda bulunacak. Sabancı Vakfı Toplumsal Gelişme Hibe Programı kapsamında desteklenen ve Uçan Süpürge’nin davetiyle bir araya gelen kurumların oluşturduğu “Çocuk Gelinlere Hayır Ulusal Platformu”, 11 Ekim’de kuruluşunu ilan edecek ve ilgili tüm kurumları, çocuk evliliklerine karşı el ele vermeye ve acil önlem almaya çağıracak.

Uçan Süpürge Haber Merkezi
10 Ekim 2012

Çocuk evliliklerine karşı yıllardır çalışmalar yapan Uçan Süpürge’nin çağrısıyla bir araya gelen, 11 kentten 50 sivil toplum kuruluşu ve üniversite biriminin oluşturduğu “Çocuk Gelinlere Hayır Ulusal Platformu” ilk buluşmasını 11 Ekim Dünya Kız Çocuklar Günü’nde Ankara’da yapacak.

Birleşmiş Milletler’ in (BM) kararıyla, bu yıl ilk kez gerçekleştirilecek olan Dünya Kız Çocukları Günü’nün teması “çocuk evlilikleri” olarak belirlendi. BM bu kararı, küçük yaşta evliliklerin önlenmesi konusunda acil eylem planı yapılması gerektiğini vurgulamak için aldı.

Uçan Süpürge Kadın İletişim ve Araştırma Derneği (Uçan Süpürge), bu özel günde ulusal platformun kurulduğunu ilan edecek. Platform, Türkiye’de ilk kez çocuk evliliklerine karşı bir araya gelen kurum ve kuruluşların katkısıyla çocuk evliliklerine karşı küresel işbirliğine ulusal düzeyde destek verecek.

Türkiye’de her üç kadından biri 18 yaşın altında evlendiriliyor.
Son araştırmalar, devletler önlem almazsa 2020 yılına kadar dünya üzerinde 100 milyondan fazla kız çocuğun ‘gelin’ olacağını gösteriyor.

Uçan Süpürge, Türkiye’de her üç kadından birinin 18 yaşın altında evlendirildiğini vurguluyor. Mevcut yasa ve uygulamaların küçük yaşta evlilikleri önlemede ve karar vericiler için caydırıcı olmada yetersiz kaldığını belirten Uçan Süpürge, bu küresel soruna ulusal çapta çözüm geliştirebilmek için ilgili tüm kurum ve kuruluşların el ele vermesi gerektiğine inanıyor. Uçan Süpürge çocuk evliliklerini önleyecek kararlar alması için hükümete çağrıda bulunuyor.

BM’nin Dünya Kız Çocukları Günü ilan ettiği 11 Ekim’de bu hak ihlaline uluslararası toplumun dikkatini çekmek, çözüm için baskı gücü oluşturmak, yerel ve ulusal karar mekanizmalarını harekete geçirmek, yurttaşları çocuk yaşta evliliklerin zararları hakkında bilgilendirmek ve “Bu suça ortak olmayın” mesajını ülke genelinde yaymak üzere Uçan Süpürge, “Çocuk Gelinlere Hayır Ulusal Platformu”nun kurulduğunu kamuoyuna duyuruyor.

Uçan Süpürge’nin çocuk yaşta evlilikler için ulusal düzeyde etkin politikalar belirlenmesi ve çözüm için küresel işbirliğine katkı amacıyla gerçekleştirmekte olduğu Çocuk Gelinler projesi, 2012 yılı Sabancı Vakfı Toplumsal Gelişme Hibe Programı kapsamında destekleniyor. Sabancı Vakfı, 2010 yılında da hibe programı kapsamında Uçan Süpürge’nin 54 ilde çocuk gelinler hakkında farkındalık çalışmalarını desteklemişti.

Uçan Süpürge, çocuk gelinler konusunda küresel çapta çalışmalar yürüten, Sabancı Vakfı’nın da destek verdiği Girls Not Brides ağının üyelerinden birisi.

Girls Not Brides, 2011 yılında kuruldu ve 38 ülkeden 190 sivil toplum kuruluşunun üye olduğu bir platformdur.  11 Ekim Kız Çocukları Günü’nde, Girls Not Brides üyeleri, çocuk evliliklerine karşı aynı anda küresel bir eyleme imza atacaklar. Afrika, Amerika, Avrupa ve Güney Asya’da çeşitli etkinlikler, basın açıklamaları yapılacak ve sosyal medya aktiviteleri gerçekleşecek.
Çocuk Gelinler Hakkında Önemli Bilgiler:

• Çocuk evlilikleri, Binyıl Kalkınma Hedeflerinden 8’inin 6’sını doğrudan etkiliyor.
• Bir insan hakları ihlali olan çocuk evlilikleri, kız çocuklarının kendi isteğiyle evlenme, eğitim, sağlık ve güvenli yaşam hakkını ihlal ediyor.
• Dünya çapında 25-49 yaşları arasında 400 milyon kadın çocuk yaşta evlendirildi (UNICEF, 2012).
• 15 yaşın altındaki kız çocuklarının doğum esnasında ölme riski 20 yaşındaki kadınlara kıyasla 5 kat daha fazla.
• 18 yaşın altındaki bir annenin bebeğinin daha bir yaşına bile gelmeden ölme riski, 19 yaşın üstünde hamile kalan bir annenin bebeğine kıyasla yüzde 60 daha fazla.
• Devletler önlem almazsa 2020 yılına kadar 100 milyon kız çocuk ‘gelin’ olacak. Bu rakam pek çok ülkenin nüfusundan kat kat fazla.

Çocuk Gelinlere Hayır Ulusal Platformu
Basın Toplantısı

Tarih: 11 Ekim 2012
Saat: 11.00
Yer: Otel Aldino
Adres: Tunalı Hilmi Caddesi,
Bülten Sokak, No:22, 06700
Kavaklıdere/Ankara

 
LCV ve İletişim:
Uçan Süpürge Kadın İletişim ve Araştırma Derneği
Tel: 0 312 4270020
www.ucansupurge.org

 

 

La bibliothèque de l’école théologique grecque-orthodoxe sur l’île de Heybeli (mer de Marmara) Istanbul

L’école théologique de l’île de Heybeli (créée en 1844 et fermée depuis les années 1970 par le gouvernement turc), abritée dans le bâtiment du monastère Haghia Triada, fondée au 8è siècle et haut lieu de l’orthodoxie grecque, recèle un trésor de quelque 80.000 ouvrages philosophiques, littéraires, religieux,  en grec ancien, en latin, ainsi que des ouvrages uniques dont un exemplaire issu des toutes premières éditions (1484) des comédies d’Aristophane. Certains des ouvrages les plus rares sont conservés dans la bibliothèque du Patriarcat grec à Fener, sur les bords de la Corne d’Or (Istanbul)

Kimsenin bilmediği hazine

07.10.2012 – 13:37
AA
Heybeliada Ruhban Okulu’nun 80 binden fazla esere sahip kütüphanesinde, dünyanın en eski matbu kitaplarından bazıları bulunuyor.

Heybeliada’da 8’inci yüzyılda kurulan Aya Triada manastırının bünyesindeki okulun bodrum katında yer alan kütüphane, beş salondan oluşuyor.
Gönüllülerin bugünlerde hummalı bir tasnif çalışması sürdürdüğü kütüphanede, çok sayıda dini, felsefi ve edebi eser yer alıyor.

Bir rafın sadece İncil ve Tevrat baskılarına ayrıldığı kütüphanenin son salonunda, dünyanın en eski matbu eserleri yer alıyor.

Yüzlerce yıllık kitapları haşerelere karşı, okulun bahçesinden toplanan ve küçük bez torbalar halinde raflara konan lavantalar koruyor.

Kütüphane sorumlusu Yannis Ananas, koleksiyonlarında hemen hemen her dilden kitap bulunduğunu ancak İngilizce, Fransızca, Latince ve Eski Yunanca’nın ağırlıklı olduğunu söyledi.

Kütüphanede Türkçe eserin çok az olduğunu ancak önemli miktarda Osmanlıca kitap ve dergi bulunduğunu belirten Ananas, bunların tasnifinin sürdüğünü kaydetti.
Ananas, kütüphanenin, içerdiği yazma eserler dışında, en değerli parçasının dünyanın en eski matbu kitapları arasında yer alan, Aristophanes’in komedilerinin 1484’de basılmış bir nüshası olduğunu ifade etti.
Yannis Ananas ayrıca ilk matbu İncil ve Tevrat nüshalarından bazılarının da koleksiyonları içinde önemli yer tuttuğunu vurguladı.

Ortodoks aleminin ilk ilahiyat fakültesi

Fener Rum Patrikhanesi Bursa Metropoliti, Heybeliada Aya Triada Manastrı’nın Başrahibi Prof. Dr. Elpidophoros Lambriniadis de kütüphanelerinin alanında dünyanın sayılı kütüphaneleri arasında yer aldığını bildirdi.
Prof. Dr. Elpidophoros Lambriniadis, “Sadece bizim kütüphanemizde bulunan, başka hiçbir yerde bulunmayan kitaplar uzun bir liste oluşturuyor” dedi.
Heybeliada Ruhban Okulu’nun bir ilahiyat fakültesi niteliği taşıdığını vurgulayan Lambriniadis, “Patrikhanemiz bu okulu 1844’te kurduğunda Ortodoks dünyasında başka ilahiyat fakültesi yoktu. Okulumuz bu alanda ilkti. Bu nedenle kütüphanemiz de değerli kitaplarla ve el yazmalarıyla dolu” diye konuştu.

Heybeliada Ruhban Okulu’nun bir manastır bünyesinde kurulduğunu hatırlatan Lambriniadis, “Manastır, Patrik Fotius zamanında, 8’inci yüzyılda kuruldu. Bütün manastırlarda olduğu gibi burada da çok önemli bir kütüphane vardı. Aslında okulun bu manastırda kurulmasının nedeni de bu zengin kütüphaneydi” ifadesini kullandı.

El yazmaları Patrikhane’de

Manastır kütüphanesinin, okulun kurulmasıyla birlikte daha da zenginleştiğine işaret eden Lambriniadis, “İlahiyatla, din öğrenimiyle ilgili dünyadaki en önemli ve kıymetli kitaplar buraya gönderildi, burada saklandı. Burası gerektiği kadar güvenli olmadığı için el yazmalarını patrikhanede saklıyoruz” dedi.

Kitaplara PDF olarak internetten ulaşılabilecek

Geçen Eylül ayında manastırın başrahipliğine atandığından bu yana birkaç depoda tasnif edilmemiş kitaplar bulduğunu ifade eden Lambriniadis, Selanik Üniversitesi’nden gelen gönüllü öğrencilerin bunları tasnifte kendilerine yardım ettiğini söyledi.
Lambriniadis, kütüphanenin dijital hale getirilmesini de planladıklarını belirterek, “Bütün kütüphaneyi PDF formatında dijital hale getireceğiz. Bu büyük bir proje, zamana ihtiyaç var. Sponsor da bulundu. Henüz para akışı başlamadı ancak bir iki ay içinde başlayacak. İnşallah en kısa zamanda kütüphanemizi internet üzerinden herkese sunabileceğiz” diye konuştu.

“Kütüphane Türkiye’nin değeri”

Kütüphanelerinin önemli bir el yazması kaynağına sahip olduğunu ancak bunlardan yaklaşık 300 tanesinin bugüne gelebildiğini anlatan Lambriniadis, şunları kaydetti:
“Kitaplarımızın çoğu 18’inci ve 19’uncu yüzyıla ait. Fakat sadece bizim kütüphanemizde bulunan, dünyada başka hiçbir kütüphanede bulunmayan kitaplar uzun bir liste oluşturuyor. Bu değer, bu hazine, bu kültür sadece bize ait değil, Türkiye’ye ait, Türkiye’nin zenginliği, vatanımızın zenginliği. Bu kütüphane hepimizin kütüphanesi, Türkiye’nin kütüphanesi. Ancak keşke okulumuz açık olsaydı da bu kütüphaneden Ruhban Okulu öğrencileri de faydalanabilseydi.”

Araştırmacılara ve öğrencilere açık

Kütüphanenin araştırmacılara ve öğrencilere açık olduğunu ifade eden Lambriniadis, “Bize başvurup kütüphane sorumlularıyla görüşür, kataloğa bakarlar, istedikleri kitap kendilerine getirilir” dedi.

Décision d’expropriations/démolitions dans le quartier stambouliote de Fener/Balat, anciennement grec et juif

Fener Balat Ayvansaray’da acele kamulaştırma kararı alındı. Fatih Belediyesi, mahkeme kararına rağmen Fener Balat ve Ayvansaray’daki kentsel yenilenme ısrarını sürdürüyor. Belediye, Bakanlar Kurulu’ndan acele kamulaştırma kararı çıkarttı.

09 Ekim 2012 Salı 09:37

UYGAR GÜLTEKİN
uygargultekin@agos.com.tr

Fatih Belediyesi’nin Fener Balat ve Ayvansaray’daki kentsel yenilenme konusundaki ısrarı, mahkeme kararına rağmen devam ediyor. Belediyenin isteği üzerine Bakanlar Kurulu acele kamulaştırma kararı aldı. Bakanlar Kurulu, bu kararı, Kamulaştırma Kanunun 27. Maddesi’ne dayanarak verdi.  Kamulaştırma kararının alındığı mahalleler, Belediye’nin mahkeme tarafından iptal edilen yenilenme projesindeki mahallelerle örtüşüyor.

Yargı projelere dur demişti 

Fener Balat Ayvansaray bölgesinde, belediyenin daha önce hazırladığı proje, mahalle kültürünü yok ettiği ve tarihsel dokuya zarar verdiği gerekçeleri ile iptal edilmişti.

Yine Fatih Belediyesi’nin daha önce Sulukule’de yapmak istediği yenilenme projesi de mahkeme tarafından iptal edilmişti. Sulukule’de mahkeme kararının ardından projede ufak değişiklikler yapılmış, yeni proje ilgili kurullarda kabul edilmiş, bu uygulamada da kamuoyunda “Belediye bildiğini okuyor!” şeklinde değerlendirilmişti.

Bakanlar Kurulu, Fatih ile birlikte Gaziantep’in Şahinbey ilçesinde de bazı taşınmazlar için kamulaştırma kararı çıkarttı.

Classé patrimoine mondial le site de Hasankeyf (sud-est Turquie) est condamné à être immergé.

Écrit par Ariane Haviland

Hasankeyf, au sud-est de la Turquie, est une ville en sursis. Située dans la province de Batman, elle est l’une des cités concernées par le Projet de développement de l’Anatolie du sud (Güney Anadolu Projesi ou GAP), qui ambitionne notamment de construire 22 barrages dans la région afin de capter l’eau du Tigre et de l’Euphrate

L’un d’entre eux, le barrage de Ilisu, situé à 80 kilomètres d’Hasankeyf, doit être achevé d’ici à 2013. Il recouvrira la ville et les villages alentours de 40 mètres d’eau, obligeant 50.000 habitants à déménager. Datant d’au moins 12.000 ans, la cité historique en a vu d’autres  : dynastie Ayyoubide, présence syriaque, byzantine, seldjoukide, ottomane, kurde… Elle ne résistera cependant pas au projet GAP, lancé vers la fin des années 70, qui engloutira ces trésors historiques sous des mètres d’eau.

Destruction historique, culturelle et environnementale
Aucun plan de sauvegarde conséquent n’est prévu pour la ville, qui compte au total près de 289 sites archéologiques et qui répond à 9 des 10 critères exigé par le Centre du Patrimoine mondial de l’UNESCO. Les habitants devront déménager vers une ville nouvelle située sur le versant opposé de la montagne d’en face. Ils percevront pour cela un prêt gouvernemental. La zone de Hasankeyf est aussi un lieu de vie pour près de 123 espèces d’oiseaux, qui verront leur habitat et leurs moyens de subsistance totalement détruits. Les tortues de l’Euphrate, espèce en voie d’extinction, sont également menacées. Une diminution de la qualité de l’eau et une augmentation des maladies transmises par l’eau seront aussi à craindre, selon les associations opposées au projet.

Création à Istanbul du musée (virtuel) des femmes

Purposes of the Women's Museum Istanbul

Purposes of the Women’s Museum Istanbul

TRIBUTE AND INFORMATION

The raison d’etre of Women’s Museum Istanbul is to create a place to honour and inform, in order to keep the history of women up to date and to make a contribution to women’s memory.

CONTRIBUTION TO WOMEN’S MEMORY

The permanent exhibition focuses on the biographies of women who have broken new ground in the artistic and cultural life of a city that was built in 660 B.C. originally named Byzanthion, it acquired the name Constantinople in 330 AD, and was then known as Kustantiniye, Kostantiniye and Istanbul after 1453 and officially recognized in 1930 as Istanbul.
Temporary exhibitions in Women’s Museum Istanbul could cover any subject that is a part of Istanbul’s women’s memory. Temporary exhibitions are subject to evaluation as touring exhibitions both domestically and abroad after their time at Istanbul Kadın Müzesi.

INSPIRING PERFORMANCE

The Women’s Museum Istanbul shows an extraordinary, surprising and inspiring performance with its permanent and temporary exhibitions, interactive presentation methods, cultural events aiming to commemorate women and social responsibility projects leading to long-term partnerships.

SCIENTIFIC AND CULTURAL PARTNERSHIPS

The Women’s Museum Istanbul establishes scientific and cultural partnerships within the country and beyond the borders with institutions working on commemorating women.

Meral Akkent
Women’s Museum Istanbul
Curator

La politique de demande de restitution des objets archéologiques menée par la Turquie alarme les musées.

Seeking Return of Art, Turkey Jolts Museums

Ayman Oghanna for The New York Times

Visitors at the Archaeology Museum in Istanbul with the Alexander Sarcophagus, which was dug up in Ottoman times.

By
Published: September 30, 2012